45 jaar – 37 jaar en bijna 65…

In 1976, aan het begin van mijn tijd op Nijenrode, ontdekte ik de behoefte aan visitekaartjes voor in de kroeg. We hadden op de campus per gebouw één telefoon en de post ging allemaal naar hetzelfde adres, dus een duidelijke naam en wat info om aan (met name) een vrouw of meisje te geven was noodzaak en gaf een goede indruk. Normaliter loeiduur, maar door het combineren van opdrachten en techniek kon ik het voor mijn medestudenten betaalbaar maken. En ik heb ik daar toch wel wat mee verdiend, want veel mogelijkheden voor aanvullend inkomen was er destijds niet. Later volgde nog een “broodjeszaak” om de Nyenrode bar te bevoorraden. Het was het begin van een paar min of meer succesvolle ondernemingen en projecten. En net als met die visitekaartjes verdampte het vermogen vanzelf weer. Duurzame economie kan meer kosten dan je lief is.

37

Op het moment van schrijven sluiten we ons 37e huwelijksjaar af. Los van emoties, zonder een sterke vrouw zou mijn leven er anders hebben uitgezien. Twee sterke dochters zijn voor mij een resultaat om trots op te zijn.

65

En of de duvel er mee speelt: Vanochtend de eerste brief van een pensioenfonds dat ik over 6 maanden mijn eerste pensioen kan aanvragen. #realitytycheck